Historia · 2 min czytania

Ludzie żyjący obok nas

Spisała Jadwiga Labuda

Zapytałam kiedyś Panią Franciszkę Górską, czy nie chciałaby podzielić się z czytelnikami naszej gazetki swoimi przeżyciami z Sybiru. Odpowiedź była negatywna, bo p. Frania stwierdziła, że wie tylko tyle, co opowiadali jej najbliżsi, a zmyślać nie będzie. Zapytałam zatem, czy mogę coś o niej napisać, takie moje własne spostrzeżenia na jej temat? - A co pani chce o mnie napisać, nie ma o czym - usłyszałam. Ale ja wiem, że jest o czym...

Odkąd sprowadziłam się na ul. Derdowskiego, a potem do bloku przy ul. Kościuszki, pamiętam naszą Panią Franię ciągle zaganianą pomiędzy kotłownią, swoim domem i dziećmi oraz domkiem swoich teściów. Zawsze w biegu, zawsze czymś zajęta, często z kromką chleba, bo szkoda czasu, robota czeka, ale uśmiechnięta, spokojna, życzliwa i służąca pomocą. Jak zaobserwowałam, całe życie p. Frani to praca, praca i jeszcze raz praca oraz pomoc swoim bliskim na każdym kroku. Wpierw dzieci, potem wnuczęta, dom, rodzina bliższa i dalsza i w końcu ona sama.

Od pewnego czasu los nie szczędzi p. Frani, ma swoje kłopoty i trudne chwile. Przez cały czas jej życie jest związane z chorymi w jej rodzinie. Wpierw był teść, potem teściowa, siostra, syn, córka i obecnie mąż. Jak każda matka martwi się o swoje dzieci, jako żona o męża, któremu trzeba zapewnić opiekę przez 24 godziny. Aby wytrzymać całodobową opiekę nad chorym, trzeba wiele spokoju, cierpliwości, zrozumienia i pokory, to wie każdy, to wie każdy, kto miał lub ma chorego w domu. P. Frania pogodzona z losem, nie narzeka na nic, nie skarży się, chociaż wiem, że nieraz jest bardzo ciężko, ale spotkana na drodze uśmiecha się, żartuje. Skąd bierze siły? Na pewno wiara i Pan Bóg daje jej tę siłę do przetrwania trudnych chwil. Bierze swój krzyż i idzie dalej, bo tak trzeba, taka jest wola Pana i ona się z tym godzi. Jest matką, żoną i babcią, na którą zawsze mogą liczyć jej najbliżsi. Jest również dobrym człowiekiem, sąsiadką. I jak napisał Henri F. Amiel „Życie nie musi obfitować w wielkie wydarzenia. Codzienny obowiązek, prosty i niepozorny, wystarczy, aby je upiększyć, uszlachetnić.”

Cenię w ludziach to, że nie są obojętni na los drugiego człowieka i wkładają wiele serca w to, co robią, siebie pozostawiając na końcu. Dobrze jest więcej robić niż mówić, bo czyny są trudniejsze niż słowa. Na nadchodzące Święta Wielkanocne życzę wszystkim wesołego Alleluja. Radujmy się, Pan Zmartwychwstał!

Zgłoś poprawkę lub uzupełnienie